Van de Voorzitter

Ook binnen ons gezin hebben we moeilijke momenten gekend. Toen Isa chronisch ziek bleek, brak er een periode aan die zwaar was en lang heeft geduurd. Jaren waarin zorg, onzekerheid en vermoeidheid een grote rol speelden. Die situatie is nooit helemaal verdwenen – het is er nog steeds – maar we hebben geleerd ermee te leven. Veel gemeenteleden zullen dit herkennen: persoonlijk leed in de vorm van ziekte, verlies, rouw of andere moeilijke momenten verdwijnt niet altijd. Tegelijkertijd zijn er ook mooie momenten die ons leven kleuren — momenten van vreugde, verbondenheid en dankbaarheid. Het één sluit het ander niet uit. Samen maken ze wie we zijn en bepalen ze hoe we ons voelen en hoe we zichtbaar zijn naar anderen.

Tijdens een coachingstraject werd mij op een bepaald moment duidelijk dat er ook bij mij een stuk verleden was dat lange tijd onzichtbaar was gebleven, maar wel degelijk invloed had op mijn dagelijks leven. Het remde mij af, liet dingen vastlopen en zorgde ervoor dat ik niet goed in mijn vel zat. Pas toen er met aandacht en vertrouwen naar dat verborgen stuk werd gekeken, kwam er ruimte. Ruimte om te ademen, om verder te gaan. Achteraf zie ik daarin ook Gods hand. Niet opzichtig, niet dwingend, maar aanwezig. Stil werkend op de achtergrond.

Dat besef – dat het onzichtbare vaak van grote betekenis is – kwam dit jaar meerdere keren bij mij terug. Bijvoorbeeld in december, toen we onze vrijwilligers wilden bedanken. Na de dienst konden zij hun presentje ophalen: een klein vogeltje van vilt, met een persoonlijk kaartje erbij. Het was hartverwarmend om te zien hoe enthousiast de vrijwilligers aan tafel kwamen, hoe er mooie gesprekken ontstonden en hoe zichtbaar de waardering werd voor werk dat meestal juist níet zichtbaar is.

Want laten we eerlijk zijn: veel van wat onze gemeente tot gemeente maakt, gebeurt achter de schermen. Vrijwilligers doen ontelbaar veel taken die niet altijd worden opgemerkt, maar die wel direct bijdragen aan het welzijn van de gemeente, aan de opbouw van de kerk en aan de onderlinge verbondenheid. Dat maakt telkens weer indruk op mij. Als voorzitter ben ik oprecht trots dat onze gemeente mag leunen op zoveel betrokken en trouwe mensen.

Denk aan het bijhouden van de begraafplaats, zodat deze er verzorgd en netjes bij ligt. Aan de leden van het CvK die zich inzetten voor praktische zaken, zoals de nieuwe verlichting in de kerk. Aan acties van gemeenteleden o.a. voor de voedselbank, het dagelijkse reilen en zeilen van De Verdieping, het rondbrengen van verjaardagskaarten, het schenken van koffie, het jeugdwerk waar met zoveel energie en liefde wordt gewerkt, het diaconale en pastorale werk, prachtige liturgische bloemschikkingen..etc..etc En dit is nog maar een greep. Er gebeurt zó veel. We zien het niet altijd, maar het is er wel – en het draagt onze gemeente.

In mijn Nieuwjaars speech verwees ik er al naar: God is niet zichtbaar, maar wel aanwezig. Dat is een belijdenis die niet altijd makkelijk is. Zeker niet wanneer je in een moeilijke periode zit, wanneer vertrouwen wankelt, of misschien zelfs helemaal verdwenen lijkt. Ook dat mag er zijn. Geloof is niet altijd zeker weten; soms is het zoeken, soms is het twijfelen. En soms is het misschien niet eens ons geloof dat ons draagt, maar de liefde van onze naasten — mensen die naast ons gaan staan, die helpen, meeleven en ons verwarmen wanneer het leven zwaar is. Juist dan mogen we erop vertrouwen dat God ook werkt in het onzichtbare, zelfs wanneer wij Hem niet direct ervaren.

Ook binnen onze gemeente zien we hoe onzichtbaar werk uiteindelijk zichtbaar vrucht draagt. Wat daarin bijzonder en ontroerend is, is dat er zelfs vanuit een voor ons grotendeels onzichtbaar gebleven gemeentelid een prachtig legaat is nagelaten aan onze kerk. Een stille, liefdevolle daad die ons nu juist helpt om als gemeente zichtbaarder te worden voor anderen. Achter de schermen wordt er hard gewerkt aan de zichtbaarheid van onze kerk. We mogen regelmatig nieuwe gezichten verwelkomen in de diensten. Dat gebeurt niet zomaar. Mirjam maakt prachtige advertenties en samen met het marketingbureau en de betrokken commissie wordt er nagedacht, afgestemd en gebouwd. Ik zal je niet vermoeien met de technische details of de strategie achter mediacampagnes, maar feit is: het werkt. En dat is iets om dankbaar voor te zijn.

Het werk van de kerkenraad is eveneens vaak onzichtbaar. Toch zetten de kerkenraadsleden zich met hart en ziel in om, samen met alle vrijwilligers, onze kerk te laten zijn tot wat zij nu is. Komende zomer leggen aardig wat kerkenraadsleden hun taak neer. Dat betekent dat we op zoek zijn naar gemeenteleden die deze taken willen overnemen en hun onzichtbare kracht willen inzetten voor de gemeente. Dat geldt voor het diaconaat, het pastoraat, jeugdwerk en college van kerkrentmeesters. In september neem ik ook afscheid als voorzitter…

Daarmee kom ik bij een vraag die ik jou graag wil meegeven: wat is jouw onzichtbare kracht? Waarin kun jij van betekenis zijn, misschien zonder dat het direct opvalt, maar wel met grote waarde voor onze gemeenschap? Ik nodig je van harte uit om daar eens over na te denken. Want juist het onzichtbare – gedragen door betrokkenheid, liefde en vertrouwen – blijkt keer op keer de basis te zijn waarop wij samen kerk mogen zijn.

Met een hartelijke groet,
Agnes Kappe
Voorzitter Kerkenraad