Van de Voorzitter

We zien verhalen van jarenlange voorbereiding en toewijding. Sporters die vier jaar lang trainen, vallen, opstaan en doorgaan, en dan kan één moment beslissend zijn. Soms pakt het uit in teleurstelling, wanneer een droom in rook opgaat. Dat raakt ons: je voelt het verdriet bijna zelf. Maar er zijn ook de momenten van glorie: gouden, zilveren en bronzen medailles die staan voor discipline, focus en doorzettingsvermogen. Wat een toewijding gaat daarachter schuil.

Bij ons thuis waren de Olympische Spelen altijd vaste prik. De televisie stond bijna dag en nacht aan. Ik zie mijn moeder nog zitten met een kop thee, ons opwachtend na schooltijd, en dan samen kijken en meeleven. Zelfs in alle vroegte bij het ontbijt tijdens de spelen in Calgary in 88. Ik zie Mart Smeets nog zitten met elke dag een andere wintertrui. Het waren fijne momenten: samen juichen, samen balen, samen verwonderd zijn.

De Olympische Spelen kennen vele lagen: competitie, vreugde, teleurstelling, gemeenschap, inzet en trouw. En misschien zit daar wel een onverwachte parallel met het werk in en rond de kerk. Want ook dat vraagt soms iets wat bijna topsport lijkt: inzet achter de schermen, trouw blijven ook als het resultaat niet direct zichtbaar is, samen optrekken en elkaar bemoedigen.

In onze gemeente zijn het niet de medailles die tellen, maar de betrokkenheid en toewijding van zovelen. Mensen die tijd en energie geven, vaak stil en zonder schijnwerpers, en daarmee bouwen aan gemeenschap. Misschien mogen we elkaar daarin blijven aanmoedigen. Niet om de snelste of de beste te zijn, maar om samen vol te houden en plezier te blijven vinden in wat we doen.

Wie weet kijken we de komende tijd nog even mee vanaf de bank, met een kop thee binnen handbereik. En laten we ons dan niet alleen verwonderen over de prestaties op het ijs of in de sneeuw, maar ook over de kracht van inzet, verbondenheid en hoop, waarden die we ook hier, dichtbij, met elkaar delen.

En terwijl we kijken naar beweging en toewijding op het ijs, besef ik hoezeer ook wij als gemeente in beweging zijn. Dat zien we bijvoorbeeld in het jeugdwerk. Club Connect voor de jongeren draait goed en bij Rock Solid worden jongeren enthousiast ontvangen. Daar leren zij spelenderwijs het geloof te betrekken op hun eigen leven en het beter te begrijpen. We mogen ons rijk rekenen met zulke bevlogen jeugdwerkers: van de kindernevendienst tot Club Connect.

Tijdens de gemeenteavond vertelde Annelies hoe leerzaam en leuk het ook als volwassene is om daarbij betrokken te zijn. Marthijs zorgt als jeugdwerker voor de invulling, en schuift er een gemeentelid aan voor begeleiding. Annelies is vaak aanwezig maar zij deed een oproep om eens mee te draaien als je dat leuk lijkt. Bij deze geef ik die oproep graag door!

Er liggen bovendien mooie plannen op tafel om met de jeugd een dag uit te organiseren. Daarover houden we jullie via de app en de Kerkbrief op de hoogte. Wel alvast een datum om in de agenda te zetten: op 31 oktober staat weer een ouderwetse rommelmarkt/fancy fair gepland. De organisatie ligt in handen van enthousiaste gemeenteleden, Erik, Michiel, Teunis en Dirk, en ik kijk er nu al naar uit. En ik weet dat er ook weer een kerkfeest op het programma staat dit jaar; Geweldig!!

Zo zien we op allerlei plekken beweging, inzet en betrokkenheid. Misschien geen topsport in olympische zin, maar wel een gezamenlijke inspanning die onze gemeente levend en warm houdt. Iets om dankbaar voor te zijn en samen verder in te groeien.

Ook op andere momenten merken we dat we als gemeente in beweging zijn. Zo is het moment van stilte vóór de dienst zichtbaarder geworden dan voorheen. We beginnen de dienst nu feitelijk met twee minuten stilte om ons voor te bereiden, en het is fijn dat daar al positieve reacties op zijn gekomen. Zelf dacht ik aanvankelijk dat twee minuten best lang zouden voelen, maar dat blijkt reuze mee te vallen.

Voor dienstdoende ambtsdragers en de predikant is deze stilte eveneens waardevol. Tijdens het consistoriegebed is er merkbaar meer rust, wat ruimte geeft voor een zorgvuldige en aandachtige voorbereiding op de dienst. Het helpt ons allemaal om bewuster de viering binnen te gaan.

De kerkenraad buigt zich momenteel ook over mogelijke aanpassingen in de afkondigingen. Daarover houden we jullie uiteraard op de hoogte via de app en de Kerkbrief.

En zo komen we weer terug bij die Olympische Spelen op het scherm. Atleten die zich voorbereiden, elkaar aanmoedigen, vallen en weer opstaan. Ieder met een eigen rol, maar samen deel van een groter geheel. Het zijn beelden die ons raken omdat ze iets laten zien van toewijding, volharding en gemeenschap.

Misschien herkennen we daarin ook iets van ons eigen gemeenteleven. Wij trainen niet voor medailles en staan niet op een podium, maar ook hier gaat het om trouw blijven, elkaar ondersteunen en samen onderweg zijn. Soms is het inspanning, soms vreugde, soms teleurstelling, en vaak gebeurt het werk buiten het zicht van de schijnwerpers. Maar juist daarin groeit verbondenheid.

Tegelijk staan we als gemeente voor een concreet moment van verandering. Na de zomervakantie nemen zeven ambtsdragers afscheid. Dat raakt verschillende geledingen van onze gemeente: de diaconie, het pastoraat, het college van kerkrentmeesters en ook mijn rol als voorzitter. Dat betekent dat we op zoek zijn naar gemeenteleden die zich geroepen voelen om verantwoordelijkheid te dragen en mee te bouwen aan het leven van de gemeente.

Zoals sporters elkaar vooruit helpen, zo mogen wij elkaar bemoedigen en uitnodigen om in beweging te komen. Misschien voelt een taak binnen de kerkenraad als een grote stap, en dat mag, maar weet dat je er nooit alleen voor staat. Samen dragen we, samen leren we, samen groeien we. Daarom wil ik jullie uitnodigen om erover na te denken, het gesprek aan te gaan, of je belangstelling kenbaar te maken.

Laten we blijven kijken, meeleven en genieten van de Olympische momenten die ons inspireren. En laten we tegelijkertijd beseffen dat ook hier, in onze eigen gemeente, iedere inzet telt. Misschien niet letterlijk bekroond met goud, zilver of brons, maar wel van grote waarde. Met dankbaarheid voor wat er is, vertrouwen voor wat komt, en de uitnodiging om samen in beweging te blijven.

Hartelijke groet,
Agnes Kappe